حتی دیگر چشمانش را نتوانید گشود،چه رسد به دهان اش
از گفته های قاضی القضات در سربداران
صبح امروز مرا اعدام کردند
بر دار آویختند
دراولین شعاع سمج آفتاب، تن ام تکانی خورد و باز ایستاد
و این ایستایی از قلب آغاز شد و به اندام ها سرایت کرد
و خونی بر زمین جاری نشد از اندامم
مگر از چشمان مادری که کیمیا می کند به جای اشک
و هزار قطره از شیون دقیقه هایشان، به خون می ماند
و من را بر مسند واپسین می گذارند و تا گور دور می برند
و آنجا آغاز دوباره ای خواهم داشت
نامم رابدانید
نامم احسان بود و در صبحی از صبح های وقیح کودتا بر دار شدم
نامم را به یاد آورید و تا فردا صبح که خاک سرد شد
و خون خشک
شما مادران که عموزادگان من اید
برای کودکان تان به ضجه قصه گویی کنید
شیرخواران تان را
و داستان مرا خوانید به جای کهن امثال و حکم
از خج و سيامند، لاس و قرال، تا شور محمود
و حال سوگ احسان
و بدانید نامم را
و به شیرخوارگان تان بیاموزید اش
و بنوشید آب گوارا از خون ام، خون من،خون مرد بر دار
و بر دهانشان فرو کنید پستان های شیردار تان را
و باز تکرار کنید نامم را که احسان بود
و در زندان بودم که بردار شدم و آغازیدم به هزار قطره شیون و آوای دهشت موسیقی
و عادت زنان کرد را می دانستم که "وی" می کنند
و آنقدر "وی" می کنند تا خون بیافتد بر گونه های چروکشان
و مردان کرد
سربند باز می کنند
و کرنا می زنند به وقت عزا
و بر اسبان یرآق دار می تازند به دشت
و در دور دست فریاد می زنند و عهد انتقام می بندند
و در بازگشت، باز هم کرنا می زنند
و زنان هنوز در شولای دشت "وی" کنند
آه! چه می شنوم؟
صدای "هوره" و "حیران" می آید
از مریوان و کرند و اورامان ، "سیه چمانه" پوشان می آیند به رسم تسلا
و خون در شقیقه های شان است، جوانان همسال ام
و از این پس تا ابدیتی نا متعین
داستانم را خواهند خواند
برای خواب کودکان
این عموزادگان و مادران چنین زیبای شان
و مرا در نجوا خواهند خواند
نام مرا
که احسان بود
و صبحگاهان کودتا
بر دار شدم
